بسم الله الرحمن الرحیم

همه‌ی ما نگرش‌هایی داریم که بر دید ما نسبت به خودمان و دنیای پیرامون‌مان تأثیر می‌گذارد. برخی از تیپ‌های شخصیتی تمایل دارند دنیا را با دیدی مثبت ببینند و برخی دیگر دنیا و شرایط خود را خصمانه‌تر می‌بینند.

اثربخشی خوشبینی و بدبینی در زندگی متفاوت است. می‌توان گفت که هر دو دیدگاه حق دارند، دنیای‌شان را آنطور که می‌خواهند ببیند. ما چه خود را خوشبین، بدبین یا واقع گرا بدانیم، در مورد نحوه‌ی فکر کردن خود حق انتخاب داریم. مثبت‌اندیشی نگرشی‌ست که صرف نظر از اینکه چه تیپ شخصیتی داریم، آن را انتخاب می‌کنیم.

مثبت‌اندیش‌ها به مسائل دید مثبتی دارند. برای اهداف‌شان می‌جنگند و تلاش می‌کنند. نگاه‌شان به مسائل منفی نیست. اگر در موضوعی مشکل و مانعی ببینند، دلیلی برای منفی‌بافی نخواهند داشت. آنها با نگرش خود به موانع و حتي مشكلات، جدي نگاه مي‌كند و چالش‌ها را انکار نمی‌کنند. آنها مشکلات را نادیده نمی‌گیرند و موانع را کوچک نمی‌شمارند، بلکه با این باور هدفمند که می‌توان راه حلی پیدا کرد، جلو می‌روند. در تصمیم‌گیری‌های خود همه‌ی جوانب را می‌سنجند. آنها زمانی مخالفت می‌کنند که مسائل پیش‌روی‌شان با عقل، منطق و آگاهی‌شان جور درنیاید. وقتی هدفی را انتخاب می‌کنند که خوبی‌ها و بدی‌های موضوع را کنار هم قرار داده باشند. سپس با دید باز پیش می‌روند.

در کنار مثبت‌اندیشی تفکر خوشبینی وجود دارد. خوشبینی یک مدل دیدگاه است. خوشبین‌ها فرض را بر این می‌گذارند که همه چیز در نهایت درست پیش می‌رود. در حالی‌که تفکر مثبت‌اندیشی هیچ فرض مشخصی در مورد چگونگی دنیای بیرونی ارائه نمی‌دهد. یک شخص مثبت‌نگر تصور نمی‌کند که همه‌ی شانس‌ها برای او و همه‌چیز به نفع اوست. به جای چنین فکری، او به تلاش‌های خود اعتماد می‌کند.

این دو نوع تفکر شباهت‌های زیادی به یکدیگر دارند، اما خوش‌خیالی ورای هردوی این نگرش است. فرد خوش‌خیال هم مثبت‌اندیش است و هم خوشبین. با این تفاوت که او چالش‌ها، مشکلات و موانع را نادیده می‌گیرد و درنهایت بدون تلاش انتظار موفقیت دارد. ارزیابی این شخص از آینده ساده‌لوحانه است و متاسفانه توانایی‌های خود را بسیار دست بالاتر از آنچه که هست می‌گیرد. خوش‌خیالی این افراد از انتخاب‌ها و اهداف‌شان کاملا مشخص است. معمولا کسانی که در اطراف آنها هستند، از تصمیماتی که این اشخاص می‌گیرند، نگران می‌شوند.

کسانی كه بيش از سايرين در معرض خطر ابتلا به افسردگي قرار دارند بر اين باورند كه علل رويدادهاي ناگواري كه براي آنها پيش مي آيد، هميشگي هستند و بر همين اساس، چنين استدلال مي كنند كه حال كه علت، هميشگي است، پس رويدادهاي ناگوار هميشه مجددا تكرار مي شوند. بر عكس آنها، كسانی كه با پسرفت ها با انعطاف مواجه مي شوند و نسبت به افسردگي مقاوم هستند، بر اين باورند كه علل رويدادهاي ناگوار، موقتي هستند.

فرد بدبين بر اين باور است كه آنچه كه باعث شده تا او دوستي پيدا نكرده باشد، همواره به همين روال باقي خواهند ماند، اما فرد خوش بين معتقد است كه اگر به مدت لازم صبر كند مدتي طول مي كشد سرانجام مي تواند دوستان خوبي پيدا كند. واكنش افراد خوش بين و بدبين به رويدادهاي خوشايند زندگي هم متفاوت از يكديگر است. كسانی كه معتقدند وقايع خوشايند داراي علت هايي هميشگي هستند، از كسانی كه معتقدند علل اين رويدادها موقتي هستند، مثبت انديش تر و خوشبين تر هستند. يعني درست بر عكس سبك خوش بينانه در مورد رويدادهاي ناگوار.

افراد خوشبين، براي تبيين رويدادهاي خوشايند براي خودشان، به علت هاي دايمي استناد مي كنند. آنها به ويژگي ها و تواناييهايي اشاره مي كنند كه همواره داراي آنها خواهند بود مانند سخت كوشي، دوست داشتني يا مورد علاقه بودن. آنها زماني كه به علل رويدادهاي خوشايند اشاره مي كنند، واژه"هميشه"را به كار مي برند. افراد بدبين به علل موقتي استناد مي كنند.آنها در توجيه تبيين هاي خود، كلمات "بعضي وقت ها و "امروز"را به كار مي برند.

What does "optimistic energy" mean?

Optimism Defined

It is a mental state or a mindset that believes that there is hope in the future and that that hope in the future gives them confidence. They are confident in their ability to succeed, maybe not right now, but in the future. That hope gives them the security to fail and to be okay in that failure.

What is an optimistic mindset?

Optimism is defined as a mental attitude characterized by hope and confidence in success and a positive future. Optimists tend to view hardships as learning experiences or temporary setbacks. Even the most miserable day holds the promise for them that “tomorrow will probably be better.”

عموم مردم، خوش بيني را به صورت در نظر گرفتن نيمه پر ليوان، يا ديدن لايه اي براق در هر پديده، يا عادت به انتظار پایاني خوش داشتن براي هر دردسر واقعي در نظر مي گيرند. زاويه "تفكر مثبت" از مثبت انديشي و خوش بيني بيانگرآن است كه خوش بيني مستلزم تكرار عبارتهايي تقويت كننده با خود است، مانند اينكه"من هر روز به انحاء مختلف دارم پيشرفت مي كنم" يا تجسم آنكه همه كارها با موفقيت انجام مي پذيرد.

در تمامي اين موارد، تجلياتي از خوش بيني و مثبت انديشي وجود دارد، اما با اين حال خوش بيني عميق تر از اينهاست. پژوهشگران در پي چند سال كندوكاو، به اساس خوش بيني دست يافته اند. مبناي مثبت انديشي و خوش بيني در عبارت هاي اميدوار كننده يا تجسم موفقيت جاي ندارد، بلكه در نحوه تفكر افراد درباره علتها ريشه دارد.

هر يك از ما، در نسبت دادن امور به علل مختلف عادت هاي خاصي داريم، و اين خصلت شخصيتي را "سبك تبيين" ناميده اند. سطح تبيين در هر فرد در دوره كودكي شكل مي گيرد و در صورتي كه از خارج، دخالتي در آن اعمال نشود، سرتاسر عمر پابر جا مي ماند. افراد در تبيين اينكه چرا هر رويداد خوب يا بد، براي او اتفاق افتد، از سه بعد استفاده مي كنند؛ تداوم، فراگير بودن، شخصي سازي.

خوش‌بینی یک ویژگی شخصیتی‌ست که به ارث می‌رسد، در حالی که مثبت‌اندیشی مهارتی‌ست که می‌توان آن را یاد گرفت. به عبارتی، مثبت‌اندیشی یک انتخاب است. باید بگوییم وقتی که می‌گوییم خوش‌بینی یک ویژگی شخصیتی‌ست، یعنی اینکه الگوهای مشخص فکری، احساسی و رفتاری فرد از او چنین شخصیتی ساخته است، درحالی‌که در مثبت‌اندیشی قضیه کمی متفاوت است. درواقع، مثبت‌اندیشی مهارتی‌ست که از ظرفیت آموزشی شما برای انجام وظایف‌تان ریشه می‌گیرد.